Blog d.d. 8 februari 2018

Om een gevoel te krijgen bij een nieuw project verdiep ik me altijd in het script, mood- of storyboard. Zo kwam het dat ik maanden geleden gniffelend achter gesloten deuren mijn voorwerk deed. De Luizenmoeder.

 

In eerste instantie kreeg ik al jeuk bij de titel maar gaandeweg kreeg ik de lach niet meer van m'n gezicht; en dat was dan alleen nog maar door wat tekst op papier. De serie is inmiddels een recordbrekende hype met perfecte personages, heerlijke humor en bizarre herkenbaarheid. Vind ik dan he. Tot op heden heb ik overigens nog maar weinig tegenspraak…

 

Voor mij persoonlijk was het hét allerleukste project van 2017 en misschien wel van mijn casting-carriere…Al was het op de set van Onze Jongens op een heel andere manier smakelijk. Maar bij Luizenmoeder kwam alles samen; de kindjes die ik zo graag cast, de crewleden waar ik zo van houd en de kick om het tóch steeds weer voor elkaar te krijgen. Mijn taak was de figuratie coördinatie met hier en daar wat edels en aangevuld met de begeleiding van deze met liefde gecaste figuranten. Wat een lol! Ik heb heel wat spelletjes aangeschaft ter vermaeck van de kids en kreeg daar een hele collectie tekeningen voor terug; wat werk ik graag met kinderen.

 

Voor De Luizenmoeder heb ik overigens een vrij bont gezelschap laten aanrukken qua (edel)figuratie; naast de klas- en schoolkinderen ook de "ouders" met hier en daar een Minion of ijsbeer. Doe ik gewoon. Nu er een tweede seizoen aankomt stroomt mijn mailbox (weer) over met aanmeldingen; iedereen wil meewerken aan dit gigantische succes. Maar wat iedereen wil weten is natuurlijk hoe ik te werk ga; waarom boek ik de een wel en de ander niet??? Eerlijk; ik laat me veelal leiden door het script, mijn gevoel én, niet te onderschatten, de wens van de regisseur.

 

Voor we een draaiperiode ingaan zitten we met crew en soms een deel van de cast bij elkaar voor een breakdown. Daarin wordt elke scene besproken; van licht tot rekwisiet en van figuratie- tot locatievraagstukken; alles tot in detail en van voor tot achter elke scene van elke aflevering. Dan staan alle neuzen dezelfde kant op, voelen we hetzelfde en weet ik wat me te doen staat. Kort daarop volgt een planning, met liefde gemaakt door productie en nooit te verkrijgen in een definitieve versie; dat bestaat gewoon niet. Nooit.

 

Vervolgens leg ik breakdown en planning naast elkaar zodat ik weet wie ik wanneer nodig heb volgens de meest recente planning en kunnen de eerste oproepjes eruit. Logisch gevolg is het verwerken van honderden mailtjes; ik houd o.a. bij wie wanneer kan, hoe lang de persoon is (in De Luizenmoeder was dat vrij belangrijk) en of hij/zij alleen wil komen of met broertjes, zusjes of ouders.

 

Daarna begint de puzzel; het inplannen en boeken van de juiste figurant op de juiste dag. Niets zo veranderlijk als een aanmelding trouwens; vaak blijft de mailstroom op gang door wijzigingen op een eerdere aanmelding. Gevolg: weer verwerken en de planning omgooien. Maar op een gegeven moment moet ik echt verder en de mensen bevestigen.

 

Dan, de dag voor D-day (als in draai-dag) stuur ik de uitgebreide callsheets waarna het duimen draaien begint; bevestigt iedereen? Standaard boek ik 10% over (teveel) omdat "ziek, zwak en misselijk" schering en inslag is. Ook de oma's vallen bij bosjes de avond voor de draaidag, altijd lastig maar ik condoleer natuurlijk uit alle oprechtheid.

 

Op 9 van de 10 draaidagen ben ik zelf aanwezig om iedereen te ontvangen en mijn oersaaie maar o zo belangrijke verhaal af te steken over do's and don't on set. Tot het moment dat ik via de porto bericht krijg dat "we" verwacht worden op set; hysterisch zoekt men de door de styliste gekozen jas en tas, móét dat lipglosje nog even op (want een close-up zit in een klein hoekje natuurlijk) en moet net nog even de blaas geleegd worden of de koffie opgeslobberd : Maar dan…..ACTIE! 

 

Omdat ik vrees dat je, als ik langer doorga met mijn verhaal, afhaakt, laat ik de rest aan de verbeelding over. Maar geloof me; ik heb een topjob en De Luizenmoeder wat de kers op de taart. Ik kan dan ook niet wachten tot de scripts voor seizoen 2 binnendruppelen en ik weer kan doen wat ik zo graag doe. 

 

Wie weet wat de do's and don'ts zijn op een filmset? Tip; als je het niet weet, vraag het je zoon/dochter….

Ook een keertje figureren? Check:

Suus Casting ,Suus Kindercasting en Figureren in films en series

Meer blogs? https://www.facebook.com/blogatastic/


Bloed kruipt.... blog zomer 2019

NOTE: inmiddels, eind 2019, heb ik de castingswerkzaamheden vol goed moed voortgezet. Bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan. Ik kan niet zonder een beetje spanning. Stress maakt dat ik keihard presteer :) Wel ben ik heel selectief geworden maar daar is niets mis mee, ondertussen werk in ook gewoon "nine to five" dus moet je gewoon creatief met je tijd omgaan. 

Daar gaat ie; de handdoek in de ring. Wel een dingetje hoor. Ik kijk uit naar de tijd die ik ga krijgen, de gezelligheid met mij gezin, de onvergetelijke reisjes die nu wél gemaakt kunnen worden….er is immers tijd; uren op de klok! Ruim vier jaar lang heb ik 24/7 gewerkt en zeker het afgelopen half jaar was killing. Dat bedenk je toch niet; een grote-mensen-baan én een goedlopend castingbureau.  Het was de keiharde reality de afgelopen maanden.. Ik heb 24/7 een nieuwe impuls gegeven: 32/7.

 

Vier jaar geleden trok ik de stoute schoenen aan en begon MultiTalentje. Wetende dat ik meer in m’n mars had dan alleen produceren, plannen en organiseren. Vooral het kunnen vertalen van gevoel en sfeer in gezicht ging me erg goed af. Casten dus; het zoeken en vinden van precies dat talent dat iets toevoegt aan campagne, commercial of film.

Mijn CV groeide, nieuwe opdrachtgevers wisten me steeds weer te vinden waardoor ik nooit aan sales heb hoeven doen. Gelukkig maar want sales is niet mijn ding. Eigenlijk het enige wat me eerder had tegengehouden om voor mezelf te beginnen. Maar perfectionistisch als ik ben gooide ik mezelf volledig in de strijd, ik maakte keer op keer mijn belofte (“komt goed”) waar en dat gaf een kick. Ik kreeg energie van een opkomst van 100% en nog meer van een tevreden cast en crew. Van fashion- tot commerciele shoots, van tv-serie tot film en van model tot acteur of jong talent tot figurant. Ik leverde. Gegarandeerd. Dat viel op én in de smaak.

 

En toen kwam de ommekeer. Hoewel ik echt een people person ben vond ik het steeds moeilijker om om te gaan met klaaggedrag. De industrie leerde me echter dat ik MOEST werken met klagers en ik wil heel duidelijk gezegd hebben dat er ook SUPERGOED, FIJNE, LIEVE, BEGRIPVOLLE figuranten zijn maar een groot deel van de figuranten waren klagers; te lang, te koud, te kort, te nat, te stom. En net dat jaar racete ik van de ene grote filmset naar de andere als (edel)figuratiecoördinator, ze waren mijn brood. EN ik wilde iedereen aardig vinden, behagen en verzorgen maar als dat dan niet (meer) lukt moet je jezelf verwijderen uit de omgeving. Dus kondigde ik in februari 2018 aan dat ik zou stoppen met (edel)figuratie. Nou…ik kan je zeggen. Dat sloeg in als een bom bij menig producent; ik was er net zo goed in, ging niet voor minder dan een perfecte groep en hoge opkomst én het was opgevallen dat ik echt mijn best deed iedereen op set dus –(vooral-) ook de figuratie. Bij mij kon je uithuilen, blarenpleisters krijgen, paracetamol en zelfs anti-geluidstickers voor op je klepperende hakjes….. Maar ondertussen brak het me wel op. Ik was soms uren bezig met het vinden van het juiste groepje en dan poef; 3 afmeldingen in de nacht of ochtend Kon ik weer opnieuw beginnen. En dat allemaal voor een paar schamele euro’s. Want zelfs figuranten verdienden vaak meer per uur dan ondergetekende. Dus ja, ik zou stoppen. Van februari t/m oktober heb ik mooie campagnes, coole shoots en vette commercials gecast. Met acteurs, modellen en semi’s. Jong en oud. Heerlijk, maar dan echt HEERLIJK! Maar als afsluiter kwam daar Luizenmoeder seizoen 2. LOVE THE SHOW!!!! Dus voor mijn lieve vrienden van Luizenmoeder kroop ik weer in de huid van Figuratie Coördinator, ik ben er immers retegoed in haha. Met mijn lieftalloge assistente Janneke hebben we weer heerlijk beeldvullende groepen ouders en leerlingen ingezet. En ja, we hebben 3,5 maand dagelijks tot diep in de nacht gewerkt! Maar als we straks het eindproduct zien is het een pracht afsluiting van mijn carriere als zelfstandig figuratie peopletje. Ik stop. Ik kap. I quit en inderdaad: I give up.

 

Ik heb de tijd verdiend, mijn sporen verdiend en ga me richten op mijn échte baan en de échte coole klussen. Zoals Luizenmoeder. Maar dan anders. Nogmaals; ik ben dankbaar voor alle enthousiastelingen op wie ik kon bouwen en vertrouwen. Jullie waren (werderom) in grote getalen aanwezig. R.E.S.P.E.C.T. Maar die drie, vier of 158 die me leegzogen….. you won!

 

Ik ga genieten van mijn gezin, bouw mijn castingCV verder op met “echte”gigs en ga echt….gewoon omdat het kan…in slaap vallen op de bank als ik dat wil. EN dat wil ik. Soms. IK wil wel echt, echt, echt al mijn trouwe figuranten bedanken. Al die lieve mensen die om 07:00 in de kou in hun zomersetjes op set stonden, al die knapperds die in hun pikante setjes in “de disco” verschenen, al die klasgenoten die zorgden dat alle scenes “echt”voelde en al die figuranten die gewoon op 1 bak ranzige koffie tot 23:30 doorhaalden omdat het zo gezellig was. En verder al die figuranten die van 230 kilometer verderop kwamen shinen, die met een grote glimlach hun welverdiende tientjes in ontvangst namen, die hun levensverhaal vertelden tussen de scenes door én die figuranten die onverwacht aankwamen met chocolade en bedankjes. IK heb het volle respct voor jullie, had niet kunnen knallen zonder jullie en ben dankbaar, heel dankbaar dat jullie me die kostbare uren uit je leven hebben gegund. De productie was er blij mee en ik…ik kon echt niet zonder jullie. You know who you are, kan jullie niet allemaal benoemen. Maar inderdaad; jij! BEDANKT!!!! Ik hoop je snel te kunnen casten voor een coole shoot of vette productie. Heb je verdiend.

 

 

Liefs, Suus

 

PS, deze blog is misschien niet zo “Blogatastic” maar dat is omdat ik overmand door emoties dit afscheid schrijf….Volgende keer ben ik weer upbeat, gezellig en gek.